Չես հասկանում՝ ինչո՞ւ են մարդիկ հիշում ինչ-ինչ բաներ միայն այն ժամանակ, երբ իրենց հարմար է: Արդար մարդ ես՝ ավանակի ականջում քնած չլինեիր ու երբ որ իրոք տեղին էր, այն ժամանակ ձայնդ գլուխդ գցեիր քո դողոջյուն ձայնով… Հիմա կանգնել է իրեն սուրբ է ձեւացնում ու արդարադատություն պահանջում: Ուզում է վերականգնել նախկին Գեղամյանի անվախ դիմագիծը: Մյուս կողմից, այս մարդուն էլ կարելի է հասկանալ, բավական ժամանակ անցկացրել է նեղ ու մութ միջավայրում՝ այլ սրատուտների հետ կողք-կողքի: Հիմա էլ «պուկ» են արել, ու հայտնվել է մաքուր օդում, թող խոսի, էլի, համ թոքերը կմաքրվեն մի քիչ, համ էլ ախորժակը կբացվի:

Կարդում ենք «Առավոտում »

«Ազգային միաբանություն» կուսակցության նախագահ Արտաշես Գեղամյանի երեկ հրավիրած մամուլի ասուլիսը գրեթե ամբողջությամբ նվիրված էր Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին: Իր պահվածքը նա բացատրեց այսպես՝ թող իրենք չսկսեին-չխոսեին, որ պատասխանը չստանային:

• 2 մեկնաբանություն

Լավ հիշում եմ… Օրերից մի օր մեր ներկա նախագան (չարժի էլ վերջում -հ գրել) Հ1-ով եւ մյուս ստրուկ հեռուստաՀընԳերություններով թթված դեմքով հիշում էր, թե ինչ տխուր ժառանգություն է ստացել իրեն մայրաքաղաք բերած Լեւոն Առաջինից: Եւ ինչպես են իր գլխավորությամբ մի խումբ ուղեղներ կարողացել դժվարությամբ հասնել երկնիշ աճի:

Վերջին հանրահավաքում, Լեւոնը, “դակազատ” արեց եւ բացահայտեց Քոչարյանի այս “տրյուկը” (գաղութում լիներ, կասեին՝ ավտարիտետնի փչացրեց, լավագույն դեպքում՝ վերջինիս տրամադրությունը):

Մեջբերում եմ Տեր-Պետրոսյանի խոսքը եւ անհամբեր սպասում, թե ի՞նչ պատասխան պետք է տա Ռոբերտը “իր” ժողովրդին, իր տղերքին, իր կնոջը, ու, ասենք, հայելու մեջ նայելիս, ինքն իրեն…

[ընթերցել ամբողջական ելույթը]

• 11 մեկնաբանություն

Երեկ, հոկտեմբերի 26-ին Ազատության հրապարակում կայացած բազմամարդ միտինգի ընթացքում, ՀՀ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը հայտարարեց, որ այլեւս նա վերադառնում է ակտիվ քաղաքականություն եւ ստանում նոր կարգավիճակ՝ հանդես գալով որպես 2008-ի փետրվարին կայանալիք ՀՀ նախագահական ընտրություններում նախագահի թեկնածու:

Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը հանրահավաքին ներկայացավ մոտ 1.5 ժամանանոց ելույթով, որի ընթացքում հանրահավաքի գրեթե 20-25, իսկ հանրահավաքի ավարտին՝ արդեն 30-35 հազար մասնակիցներին հանգամանալից կերպով ներկայացրեց (հիմնված բացառապես պաշտոնական վիճակագրության եւ մամուլում հրապարակված տվյալների վրա) Հայաստանի Հանրապետությունում առկա քաղաքական-սոցիալական իրավիճակի իր՝ որպես քաղաքագետի, գնահատական-վերլուծությունը, կանգ առնելով հետեւյալ առանցքային կետերի վրա.

• ո՞րն է ներկայիս իշխանության ավազակապետական համակարգի գոյության իմաստը եւ հետապնդած նպատակը
• ինչպիսի՞ հանգուցային օղակների շնորհիվ է ապահովվում այս հանցավոր համակարգի գործունեությունը
• ներկայիս ռեժիմի ձեւավորման եւ զարգացման ընթացքը
• ներկայիս ռեժիմի գործունեության տնտեսական հետեւանքները
• ներկայիս ռեժիմի պատճառած բարոյա-հոգեբանական հետեւանքները
• ներկայիս ռեժիմի պատճառած իրավական եւ քաղաքական հետեւանքները
• հոկտեմբերի 27-ի խորհուրդը
• Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման ներկա վիճակը
• առկա իրավիճակից դուրս գալու ելքը

Մինչեւ պարոն Տեր-Պետրոսյանի ելույթը, իրենց խոսքը ժողովրդին ուղղեցին նաեւ ՀԺԿ նախագահ Ստեփան Դեմիրճյանը եւ «Հանրապետություն» կուսակցության նախագահ Արամ Սարգսյանը: Նրանք հավաստիացրին, որ որպես ՀՀ հաջորդ նախագահ տեսնում են միմիայն Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին եւ մնալու են նրա կողքին մինչեւ վերջ:

ՀՀ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի ելույթի ամբողջական տեքստը (աննշան կրճատումներով) կարող եք ընթերցել՝ տեղափոխվելով այս էջը:

• 3 մեկնաբանություն

Կոչ անելով նախագահին հավաստելու, որ Միացյալ Նահանգների արտաքին քաղաքականությունն արտացոլում է համապատասխան ըմբռնում և զգայունություն այն հարցերի շուրջ, որոնք առնչվում են մարդու իրավունքներին, էթնիկ զտումներին և ցեղասպանությանը, որը փաստագրված է Միացյալ Նահանգների արձանագրություններում և վերաբերում է Հայոց ցեղասպանությանը և այլ նպատակներին.

Մաս 1 ՀԱՄԱՌՈՏ ՎԵՐՆԱԳԻՐ

Այս բանաձևը կարող է մեջբերվել որպես «Միացյալ Նահանգների արձանագրությունների հաստատումը Հայոց ցեղասպանության բանաձևի վերաբերյալ»:

Մաս 2 ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄՆԵՐ

Ներկայացուցիչների պալատը եզրակացնում է հետևյալը`

1. Հայոց ցեղասպանությունը ծրագրվել և իրականացվել է Օսմանյան կայսրությունում 1915-1923թթ` պատճառ հանդիսանալով մոտ 2000000 հայերի բռնի տեղահանմանը, որոնցից 1500000 այր, կին և երեխա սպանվեցին, իսկ 500000 փրկված հայեր արտաքսվեցին իրենց տներից, որի արդյունքում ոչնչացվեց հայերի 2500 տարվա ներկայությունն իրենց պատմական հայրենիքում:

• 4 մեկնաբանություն

Երեկ Արմենիա Մարիոթ հյուրանոցում ՀՀ անակախության 16 ամյակի առթիվ կազմակերպված միջոցառման ժամանակ ելույթ է ունեցել ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը: Ճիշտ է, նա այդ ելույթի ժամանակ դեռ չի տվել այն հարցի պատասխանը, որը շատերին է հուզում (առաջադրվում է նա որպես ՀՀ նախագահի թեկնածու, թե ոչ), բայց նա հակիրճ և միևնույն ժամանակ բովանդակալից անդրադարձ է կատարել Հայաստանի ներկայիս մարտահրավերներին և դրանց դիմանգրավելու տարբերակներին:

Նա շեշտել է այն 16-17 հեռուստաընկերությունների մասին, որոնց միջոցով հիմնականում կուրացվում է բնակչության մի ստվար զանգվածը և հետաքրքականն այն է, որ այս քիչ թե շատ պատմական կարևորություն ունեցող ելույթը մինչ այս պահը ոչ հեռուստաալիքով չի լուսաբանվել (ամեն դեպքում համահայկական ալիքներից ոչ մեկով, քանի որ ես հենց հիմա Վանաձորում եմ և ելույթի մասին իմացել եմ հեռախոսով և ինտերնետից):

• 12 մեկնաբանություն

Մտահոգված լինելով ԱՄՆ նախագահ կրտսեր Բուշի աշխարհը տրոհող եւ խաղաղության հիմքերը խարխլող քաղաքականությունից, ես օրերն եմ հաշվում, թե ինչքան է մնացել իրեն աշխարհի ոստիկան հոչակած այս պարոնի նախագահական լիազորությունների ավարտին:

Կարող եք դուք էլ տեղեկանալ: Խնդրեմ.

• 2 մեկնաբանություն

Քոչարյան-Ալիեւ Սանկտ-Պետերբուրգյան հանդիպման շրջանակներում խնդրի կարգավորմանը լծված ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահների կողմից հնչող հայտարարությունը ինձ խիստ մտահոգիչ են թվում:

Մեթյու Բրայզա (ԵԱՀԿ ՄԽ ամերիկացի համանախագահ). «Կողմերը պայմանավորվել են Լեռնային Ղարաբաղը շրջապատող, հայկական վերահսկողության տակ գտնվող շրջանների վերադարձի մասին… Հայաստանի նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի, արտգործնախարար Վարդան Օսկանյանի հետ բաց, անկեղծ եւ կառուցողական քննարկում է եղել, Սանկտ Պետերբուրգում հունիսի 9-ին Հայաստանի եւ Ադրբեջանի նախագահների հանդիպման ժամանակ շրջադարձ չի ակնկալվում, բայց առկա է լավատեսություն»:

Յու.Մերզլյակովն (ԵԱՀԿ ՄԽ ռուսաստանցի համանախագահ) «Լեռնային Ղարաբաղի անկախությունը չի ճանաչվել աշխարհի ոչ մի պետության կողմից, իսկ մեր երկրները ճանաչում են Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը»:

Բ.Ֆասիե (ԵԱՀԿ ՄԽ ֆրանսիացի համանախագահ). «Հայաստանը եւս չի ճանաչել ԼՂ անկախությունը. դա միջազգային իրավունքի խնդիր է»:

Եւ ո՞վ լինի Էլմար Մամեդյարովի տեղը (Ադրբեջանի արտգործնախարար), որ այսքանից հետո ոգեւորված չհայտարարի. «Բանակցային գործընթացի այս փուլում քննարկվում են Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ անվտանգության գոտուց հայկական զորքերի դուրսբերման եւ բռնի տեղահանվածների իրենց բնակության վայրերը վերադառնալու հարցերը»:

Իրոք, այս ամենն ինձ սկսել է խիստ մտահոգել

• 6 մեկնաբանություն

Մեջբերում «Ժամանակ» օրաթերթի ինտերնետային էջից.

... Երեւանում էր ԵԱՀԿ գործող նախագահ, Իսպանիայի ԱԳ նախարար Միգել Անխել Մորատինոսը:
...
Պարոն Անխել Մորատինոսը չմոռացավ Հայաստանի «շատ հաջող» ընտրությունների առթիվ շնորհավորել հայ ժողովրդին՝ հիշեցնելով, որ ընտրություններն արժանացել են ԵԱՀԿ-ի դրական գնահատականին: «Մենք վստահ ենք, որ հաջորդ՝ նախագահական ընտրությունները նույն ոգով տեղի կունենան այստեղ», - հայտարարեց Մորատինոսը:

Զգո՞ւմ եք գոնե, թե ինչ է կատարվում: Ելնելով մեր հարգարժան եվրոպացու (ավելի ճիշտ՝ Եվրոպայի կողմից ԵԱՀԿ-ի «գործող պապա» գործուղած դիվանագետի) խոսքերից, ապա Եվրոպան շատ բարձր գնահատականի կարժանացնի հաջորդ տարի սպասվող ՀՀ նախագահի ընտրություններին, եթե.

• Ընտրություններց մի քանի ամիս առաջ մի հատ օլիգարխ պարտադրված, սակայն չուզելով ստեղծի կուսակցություն, էդ կուսակցությունը լցնի «աութ-սայդ» վիճակում հայտնված խառը մասսայով եւ իր օբյեկտներից մեկի ամբողջ գերշահույթն ուղղելով իր ստեղծած կառույցի բարգավաճմանը, ժողովրդին համոզի կամ պարտադրի «համբուրել» իրենց որոշած թեկնածուի «խաչը» (կամ «աջը»)
• Ամբողջ ժողովրդի դեպրեսիան փոխակերպվի ֆիզիկական հաշմանդամության, եւ թեկնածուական շտաբի աշխատողներին էլ ստիպված լինեն քաղաքապետարանի երկաթուղայինների գծերի բոլոր մեքենաներն ուղղել էդ մարդկանց դեպի ընտրատեղամասեր «ազատ» տեղափոխմանը
• Ընդդիմությունը վերջնականապես պառակտվի (կամ պառակտեն) եւ սկսեն պաշտպանել իշխանությունների կողմից առաջադրված թեկնածուին
• Հասարակական կազմակերպությունները վերածվեն հասարակական կուսակցությունների եւ, իրենց կույսի տեղ դրած, կանոնադրություններում ավելացնեն իշխող ուժերին սատարելու կամ քծնելու (ըստ հնարավորությունների) կետը
• Բաժանվեն նոր անձնագրեր, որոնց վրա նշված կլինի՝ «միայն ընրություններին մասնակցելու համար», բարձրացվի նման անձնագրերի թղթի որակը
• Գյուղապետերը ընտրությունից առաջ եւ հետո վարձատրվեն ավելի շատ՝ «за вредность», ավելացվի յուրաքանչյուր քվեի գինը եւ այն մնա դրամով եւ ոչ թե արժեզրկվող դոլարով
• Մարդիկ ընտրությունից հետո վերջնականապես թքեն ամեն ինչի ու իրենց անցյալի վրա ու հավաքեն ճամպրուկները՝ դեպի օտարին ծառայելու (գոնե կիմանան, որ իրենց տերը հայ չի եւ հարեւաններն էլ շատ չեն իմանա, թե ում վարտիքը եւ ինչով են լվանում)
• Օպերայի շենքի մերձակայքում ընդհանրապես մարդ չհավաքվի՝ ինչպես ընտրություններից առաջ, այնպես էլ հետո: Կամ էլ՝ հավաքվեն, գնան ընտրվածի «խաչը» (կամ «աջը») համբուրելու
• Հասարակության գորշ, անճար, կամ, կներեք, «ոչխար» մասսային դեպի միտինգ տանեն ոչ թե «ՊԱԶ»-երով կամ «ԼԱԶ»-երով, այլ վազելով
• Երբ այլեւս խնդիր չի լինի, թե կեղծումները «ներսում» անե՞ն, թե՞ «դրսում»
• … (ու էլի լիքը կետեր)

Ինչպես ասում է Վարդան Պետրոսյանը՝ է՞ս էիք ուզում…

• 4 մեկնաբանություն

Մեջբերում Ա1+ -ի ինտերնետային կայքից
(http://a1plus.am/amu/?page=issue&iid=50135)

“Առանց ԼՂՀ կարգավիճակի հստակեցման չի կարող խնդրի կարգավորման մասին խոսք լինել” - հերթական անգամ այս մասին հայտարարեց ԼՂՀ նախագահ Արկադի Ղուկասյանը՝ ԵԱՀԿ գործող նախագահ Միգել Անխել Մորատինոսի, ԵԱՀԿ ԽՎ նախագահ Գորան Լեն Մարկերի եւ պատվիրակության մյուս ներկայացուցիչների հետ հանդիպումից հետո:

Կարծում եմ, մեր ղեկավարությունը ճիշտ դիրքորոշում է բռնել, մնում է էդ դիրքորոշումը նյութական հիմք ունենա, նկատի ունեմ ամուր եւ մարտունակ բանակ, իրոք զարգացող տնտեսություն (եւ ոչ թե մի քանի տասնյակ կամ հարյուր տնտեսություններ ունեցող եւ պետությանը հարկային պարտքերի մեջ խրված տնտեսվարող սուբյեկտներ), եւ որ ամենակարեւորն եմ համարում - հնարավոր պատերազմի դեպքում իր հայրենիքը պաշտպանելուն պատրաստ հասարակություն: Էս վերջին հարցն ինձ ահավոր հուզում է, բոլորը կողքից ասում են, որ սա 92 թիվը չի այլեւս, որ մարդիկ կամովին զենք վերցնեն ու գնան մարտի դաշտ: Ու շատերից եմ լսել, թե “ում համար գնամ զոհվեմ?, տեսնում եմ, թե ով զոհվեց կամ վիրավորվեց, եւ ով տիրացավ ամեն ինչին”:

Լավ, ասենք, մեր ժողովուրդը պատերազմին պատրաստ չէ, այդ դեպքում խաղաղության գին ունեցող փոխզիջումներին գոնե պիտի՞ պատրաստ լինի: Երկու երնեկ մի տեղ չի լինում: Համ հողերը մնան մեզ, համ էլ Ղարաբաղի անկախությունը ճանչվի միջազգայնորեն: Ասում են, թե հաղթողներին չեն դատում, դե էսքան տարի չեն դատել, գոնե հիմի չարժի՞, ըստ Ձեզ, նաեւ դիմացի կողմին հասկանալ: Չեմ կարծում, որ ազերիները ամեն ինչից մի օր կհոգնեն ու կհայտարարն՝ “Ղարաբաղն էլ ձեզ, անկախությունն էլ վրադիր”: Ազերիները կհոգնեն էս ամեն ինչից, բայց սա կլինի ի վնաս մեզ: Կհոգնեն ու կասեն՝ “դե հերիք եղավ, բոլ եղավ...”

• 3 մեկնաբանություն

Ժողովուրդը հույսը կտրել էր, որ մայիսի 12-ից հետո ինչ որ մի փոփոխություն կլինի սովորական հայ մարդու կյանքում: Ու ճիշտ էլ արել էր: Փոփոխություն, իհարկե, եղավ: Այն եղավ, որ միջազգային դիտորդները հանկարծակի “կուրացան“: Ու իշխանությունը դրանից ցնծումների մեջ է, ցնցվում է հաճույքից: Երեվի մեր գիտունները տեղյակ չեն, որ հենց այնպես ոչ մի բան չի եղել: Դա դեռ հարց է՝ չեն տեսե՞լ, թե՞ համաձայնվել են լռել, փոխարենը ստանալով կոնկրետ երաշխիքներ որոշ խնդիրների հետ կապված: Հավատացած եմ, որ եթե եվրոպացիք իրենց չտեսնելու տեղ են դրել, ապա ավելի վատ Հայաստանի համար: Առաջ գոնե երեսով էին տալիս, թե՝ դուք ընտրություն անել չգիտեք: Հիմա իրենք էլ են հույսները կտրել ու իրավացիորեն մատածում են՝ դուք, Ձեր երկիրը, գնացեք, ինչ ուզում եք արեք: Ուզում եք իրար կերեք: Ուզում եք երկիրը ՏԵՑ-ի կռուգ սարքեք, կամ էլ ով Ձեր միտինգներին հանդգնի չներկայանալ, լուսամուտից ցած նետեք: Մեր կառավարությունն ու երեսփոխանները իրենց դրել էին ջայլամի տեղ, ու Եվրոպայից իրենց սկսեցին գովել, թե՝ էս ինչ սիրուն թռչուն եք:

• 2 մեկնաբանություն